خدایان میدیدن عاشق هنرم
میخوردم زمین نا امید میکردن بلندم
دستاشون گرم بود تو شکلای منظم
وقتی شکلا بهم ریخت من شدم پر از ترس
شدم تو خودم گم نا امید سر در گم
ستاره هام تاریک شدن خودمو تو خودم خورد
نور از چشمم میرفتو بم میکرد توجه
تو خیمه شب بازی میکرد باهام با تبهور
تو پیچش حلزون اسمون بالمو زد
شیری بودم با قدرت تموم یالمو کند
بعد از اون اتفاق نشدم ادم قبل
صدای ماشین تو خیابون میکرد
خوابمو سخت

از ترس خدایان نرفتم تو نور
چون نمیخواستم قبول کنم بی دلیل حظور
پس افتادم به دنبالش محکم پر غرور
فکر میکردم فتح میکنم قله رو با شکوه
امان از این که تا قله یه عمری راه بود
عقلم و از دست داده بودم هعی میدم کابوس
تو هر اتراقی میخوابیدم میکوبید میخ تابوت
هر چی راه میرفتم هنوز جلو پام راه بود
محتاج توجه دیگران با طرز نگاه زخمامو میدیدن و میدادن اونارو فشار
دیده نشدن فقد میکشید دور حصار
متنفر از ادما متنفر از خدا
انگار تو لحظه بودی ولی از صحنه جدا
کز کنی تو خودتو بکنی مرگو دعا
بگی بسمه دیگه چی بوده بگو گنام
بگه رسالت همینه باید بشی تو گناه

این زمان تاریکه ن از هر دردی ک داری خاطره هست واسه همیننم رفتی تو مارپیچ غم
تصویرا رد میشن توی ثانیه محو
باز گم شدی ک مثه رد پا تو بارش برف
دنبال چی میگردی غرقی توی ماتم پادزهر
هر چی ک بخشیدی وصله به زنجیری
این همه نور بود از چی میترسیدی

خودتو ببخش بزا برگردی تو نور
تو سقوطاتو کردی دیگه وقتشه عبور

صد بار دیگ برگشتم مجبور بودم ک بد تر شم
بلند شو از پیشم دست نزن بم

ولی اون موند هر روز میبینم رده پاشو
تو تاریکی نشونم داده خط و راشو