داداش قصه ی ما قصه سنگ کف رودخونست
خیلی وقته آب از سرمون گذشته
اشتباه ما این بوده که از روز اول گربه رو دم حجله نکشتیم
که اگه میکشتیم امروز نه گربمون محض رضای خدا موش میگرفت
نه سگمون واسه ی غریبه ها دم تکون میداد
بالا پایین زیاد دیدیم فهمیدم مهم نی چقدر اون بالا باشی
مهم اینه اون بالا عقاب صدات میکنن یا لاشخور
ما اگه یه روز زمین بخوریم فقط قیمت زمین میکشه بالا آره

رو به آسمون بالا هر دو دستم
میمیرم تو خواب علایم حیاتیم قطع و وصلن
از خودم فراریم اگه دیدی هر روز مستم
تریسامه بین وجدانم و قلب و مغزم

شبا میزنم خیابون رفیقامن سوپورا سوفور سپور
میزنه سرم زیرگذر رو برم تو ستونا
دود میشیم تهش مثل زغال رو توتونا
دل ما از شیشه بود و معرفتا بتن

یاد گرفتم همه چیز همیشه نیست با به میلت
یه روز با زندگی صاف میشه تازه دینت
چقدر دم گوشت بگن آخه عیبتو
باید تکیه گاه بشی واسه والدینت

باس بشکونی شاخ قول
یه کیف بی آزوقه داری و یه راه دور
سگدو سگ دو زدی واسه پول آبروت بند تار موت
تا دلت میگیره دلش میگیره آسمون

خیلی جاها مفتم رفت
شبا خوابیدم با چشای پف کردم
مخم قفل سینم میگرفت از بغضم درد
جیبا لخت کسی نبود بیاد پشتم در

کردم رویاهامو پشت هم دفن
از خودی خوردیم رسید به دشمن نفع
بر نمیاد قرص از پسم
چه غمی پشت این نقاب خوش خندست

از استرس شده بود غذا ناخونام
دلو به دریا زدم با کشتی بی ناخدا
وقتی همه قانع بودن به غذا تو آخوراشون
مرامو جدا کردم بستم با خدام

غریبا آشنان آشناها غریبن الان
گفتن نمیشه شد و نشدن حریفم غمام
چیزی که نکشتت میکنه قوی تر
دلم میگفت کجا میخوای بری جایی برات

فرو رفتم تا گلو تو منجلاب
جوری که نه میشه موند نه میشه کرد فرار
میپریدم از خواب میکشیدم عذاب
رو لبم لبخند بود تو دلم عزا

حالم ابریه با احتمال بارندگی
دستا تاول میزد تا یه دونه آهنگ بدی
تو که حالت میزونه په نکن بام همدلی
با صندل نمیشه که لا برف بری

باید صفرمو 0 صد 100 میکردم
نوبت مام میشه برام صف میبندن
برد روم بست شرط هرکی قبلا
یه زمان نمیگرفت ما رو کسی گردن

از پایین شهر رسیدش به اوج
تاناکورا پوشیدم تا تنم بره اورج
چقدر عقب افتاده اجاره سر برج
زیر پله پله پله پله نوک برج

نه نکشیدم یه نفس راحت
نه ازت شاکیم شاکی ام نه میخوام ازت رضایت
از روزگار نه شکایته نه حکایت
جلو میریم هرچی پیش آید خوش آید

قلبم میگفت به زندگی اعتبار نی نیست گاد
یه روز مغزتو اعتماد