از وقتی که چشامو کردم باز
دیدم گیرم وسط دریایی از شن
کف پاهام رد ماچ ماسه هاست
صدام رو برگردوند به خودم کوه سنگدل
رشد مرده ها
بدون آب
خلاف جهت آفتاب
بچه ها پابرهنه سوار تاب
اینکه ماها نداریم رو خدات داده به ما
ذبح شد سوی چشمم رفت
زیر تیغ خواب
چرتمو پاره کرد همسایه کشید یه جیغ ناب
من صدای شکستن استخونتو شنیدم وقتی
با پا کوبیدی زیر عصای گدا
گذشتم از سی! میریزه از سرم مو
پیاده رو بومه کفشای تو پام قلمو
میگیره تنت بو تو ذل آفتاب
گریه میکنه زار زار کویر داغدار
ماها بچه ها سرب تو گلوی باتلاق
که زنده بودنمون شده یه اثر شاهکار
و میندازن رو تن هم یه خط به یادگار
چه شیر بیاد یا خط
میره تو دخل صابکار
بزرگ شدیم با صدای قل تو قهوه خونه
این آپاچیا از دنیا بود یه سی‌جی سهمشون
میگفت دعای مادرش بوده نشده غرق خون
پیرا میگن همین که نفس میکشی قدر بدون!
بچه تو آب جوب
میگیره فاز رو
وجه مشترک بچه ها تنبون و خاکشون بپرس از حالشون که نمیره هیچوقت هیچجور از یادمون
که تیز میگذره!
مثل شهاب تو آسمون
کفشا تو دستمون
تپه ها روبرو
زوزه‌ی باد لای بوته های خار
چشماشو میبست با خودش فکر میکرد
صدای جیرجیرک آواز ستاره هاس
خاک! پذیرنده! شیکست کمر تپه رو با هم سُر خوردیم رو شیب کشاله هاش
خونه ای که یادم نمیاد حتی کجا بود
رفیقم میزد زیر آواز
مقام همایون
.
.
.
.
من دلم پره که همه یادشون رفته
از عصر آدمین که میکرده خاک بازی
وقتی که هوش مصنوعی آسیبش از تو کمتره
براتون آرزو میکنم! ربات باشین!
من می‌خوام بمونه یه تیکه از گذشته بام
تو مغز پوک تو معلومه اشتبام
از هر طرف فشاره روم تا خرتلاق
چون می‌خوام فرق بکنم با اجتماعم

رپ کنیم که دیگه رپ گوش نمیده
واسه گنده هاتون بودم منشع الهام
رپری که می‌خواد از دور ببینه
می‌خوام ایرونی بمونم
اگه نداره اشکال.