در خواب و خیالی بودم که ندایی آمد از آسمان شباهنگ و صدایی

در دشتی پر از نور آمد یکی از دور شد محو نگاهم به رخش بس که قشنگ بود

گفتم تو که هستی دنبال چه هستی گفتا که خداوندم و من خالق هستی

گفتم که کجایی دیدی چه بلایی آمد سر این مردم شهرم چه جفایی

گفتا که دیدم دیدم و شنیدم هرجایی که مادر گریست من برسیدم

گفتم تو خدایی کن چاره یه راهی این قافله شد خسته چنین در غم و آهی

با عشق چنین گفت باید که یکی شد تا ریشه کینه در سینه تهی شد

اینطور برسد زود آن روز شود خوب هر خانه پر از خنده و هر قلب پر از نور