نوایی نوایی؛ نوایی نوایی
آخ الهی بر افتد نشانِ جدایی
نوایی بزن پرده ی زیر و بم را
آخ ز تو تش نوایی به محفل نشیند

یه روز یه شب یه صبح یه عصر
یه دل یه بغض یه کنج یه وصل
تو نیستی و نبودی و
نبودنتُ هست که هست

من رفتم از خودم ولی
میچرخم هی دست به دست
میچرخم و میرقصم و
حتی نخورده مستِ مست

جونم به لب ، لبم به جون
تر کن یه لب یه جون بده
نشون آینه ها میدمت
منو آینه کن نشون بده

انقد عاقلم که همین بسه
اگه جون من جنون بده
از دم من همه دردمو
درمون بیا امون بده

نوایی نوایی؛ نوایی نوایی
همه با وفایند تو گل بی‌ وفایی!

نوایی نوایی نوایی نمیشه؛
آخ میان من و گل جدایی نمیشه!
دلم را مرنجان این مرغِ وحشی
ز بامی که برخاست مشکل نشیند
خلد گر به پا خاری آسان برآید؛
چه سازم ز خاری که بر دل نشیند
بنازم به بزمِ محبت که آن جا؛
گدایی به شاهی مقابل نشیند
طبیبا میاساد میانِ دو گیتی؛
کسی که میان دو منزل نشیند