ی جا یهو خورد تو ذوقم
ولی من از اون بچه تخص تر
بابا یادمه گفتی این بیرون همه گرگن
میخوانت هرچی باشه دخلت پرتر
ی جو شانس یا بحث فرصت
باید سفت بچسبش میده ی بار فرصت
بدهکار گوشت؟ حرفو گفتم
ی نقطه بزار با نگات ته خط جملم
هر باختی میده طعم بردن
باید عقلت ب قلبت بچربه کلن
که وقتت بی وقفه با کلی قدرت
بفهمه تجربش کردم شکست نخوردم
یهو ی جا خورد تو ذوق
دیدم همه چی گرونه فقط حرفا مفتن
چوپون همون گرگه با مغز گوسفند
از اون کارتون خوابا نسل سوختم
خیلی مغزا لب مرز ا سوخت رفت
ولی آسمون از چشمات سرخ تر
ظاهری گرگن ولی صفتی گربس
کی چی می‌دونه ینی چی سرپا مردن
بدون انگیزه بدون فردا
بدون جلب توجه بدون فریاد
داریم امید ب سرزمین مادریمون
بااینکه تاگردن گیریم تو این مرداب

می‌باره بارون میچکه خون ناودونامون
قلب انبار باروته سینه سوختهامون
مغزم شلوغه ولی خیابونا اروم
بچه تخصه رخ گرفت با تربیت کانون

هوا سرده مهم نیس
ولی این سخته ک دلگرمی ندارم
هر شبشو رو ی متی می‌خوابم
خالی نمی‌مونه پاکت سیگارم
عجیب چطور حالو روزم این شد
من ک قرار بود ببینم عکسمو رو بیلبورد
الان شبا تا صبح نمیبره خوابم
صبح تا شب منتظرم تا بالا بیاد ویندوز
این حجم از بلا تکلیفی
تو شرایط سخت اینجا مرد میشی
بر اساس جهل جاهل ی سنگ انداخت تو چاه
ولی توانشو کل ایران داریم پس می‌دیم
ی موج منفی حاکم تو کشور
دستا رو به خدا خدا دست گذاشت خشکت
الا میفهمم خود کرده را تدبیر نیست
غرورمون خورد هم کمرمون شکست
بد مستای 57
جونیم با دود سیگارت رفت
غریبس ب مشامم خیالت تخت
ولی از ریشه کنده میشه دندون لق
بیخیال جیبا تنگو کلاه سره خلق الله
صدور حکم تیر جوابشم چشم قربان
شرمو از حافظه ها پاک کرد
بجاش شرمندگی آورده سره سفرت
خودساختم با حال خوب تو پک
چشم میدوزم ب خنده های تو عکس
همه خندها بدله قاضی کارشو بلده
می‌بره نمیخونه حکمشو عملت
تا کسی حرفی میزنه
مردو زن نداره با دستبند میبره
هنرمندارو دستبند میزنه
چون حرف حقو میزنه
جرمش صداشه