تو چقدر سردی ومن خسته
همه درا بروم بسته
خونه دلم یه ویرونه
جغد شومی داره میخونه
از غم عشق تو بیمارم
هیچ امیدی به تو ندارم
میرم از شهر و دیارم
پامو اینجا نمی‌زارم
نمیتونم که بمونم،شدم از حرفهای تو خسته
کوچه ی عشق تو بنبسته،به دلت راهی ندارم
نمیدونم چی بگم، ابرای تیره فراوونه،شومی جغد دل ویرونه دیگه امیدی ندارم،نمیمونم
میزنم من به در بسته
همه روح وتنم خسته
نمیپرسی تو زحالم
من دیگه طاقت ندارم
می‌دونم فاصلمون دوره
چشم دنیا چقدر کوره
نمی‌بینه که پریشونم
نام امیدم چه دلخونم....