غریبه ای که امشب در خانه پاگذارد
پشت دریچه ی شب میعاد مرگ دارد
غول سیاه صهیون خنجر کشیده از قهر
یک دست کاسه ی خون یک دست جام پر زهر
بی شعله ی ستاره این راه بی عبور است
گر مرد ره نباشی تا کعبه راه دور است
این خانه تا به هامون قندیل بسته از خون
در دست زنگی مست شمشیری از غرور است
مزدور آشنا را دادند تیغ و خلعت
تا زخم غم گذارد بر قلب و جان امت
غافل که نیت بد محکوم انتقام است
با هر شکست فاحش این ماجرا تمام است