هر کی می پرسه میگم رو به راهم
ولی چند روزه بستم کوله بارم
بیخیال دیگه حالمو نپرس
من افسرده که خوبه حالم
فقط عکس های تو زجرم میده
هوای این خونه بد سنگینه
دارم میرم ع این شهر
هیچی نمی شنوی از من دیگه
دیگه چیزی حس نمی کنم
بهت فک نمی‌ کنم
دیگه مثل قدیما نیستم
لباسامم باهات ست نمی کنم
مگه نمیدونی حالم بده
اثراته دوریا و نبودنته
من حلقه زد رو گلوم طناب دار
تو شال یادگاری دور گردنته

توام و ای شهره بچم ، ای شهره دی جای مه نیه
یه چندین و چند ساله که ، خوشی ارام بی معنیه

وگرد کل دنیا ، و بان تو بیمه حریف
شاه بیت اشعارم خودی ، اما بی قافیه و ردیف

یادش بخیر قدم می زدیم
می رسوندمت تا دم خونه

چه فایده دیگه نیستی کنارم
عکس هاتم که توی چمدونه

دارم ع اینجا میرم
شهر و آدم هاشو نمی بخشم
یه عمری منو بازی دادی
آخر نفهمیدم چیه نقشم

یه آخر خطه ولی ، اصلا نیزانم که کیم
فدای دو چاو رنگی ت ، بخت سیه و بی کسیم

کتاو زندگانی م ، پر له عذاب و ماتمه
ورق نیه تمامه دی ، صفحه ی آخر عمرمه