مست آمدم ای پیـــر که مستـانه بمیرممستـــانه در این گـــوشـــه ی میـخانه بمیرمدرویشم و بگــــذار قلـنـدر منشانهکاکل همه افشان به ســـر شــانه بمیرممیخانه به دور سـر من چــــرخد واینـــم پیـــمــان که به چــرخیــدن پیمانه بمیرممن بلبــــل عشـــاق به دامی نشوم رامدر دام تو هــــم بی طــمـع دانه بمیرمشمعی و طواف حرمی بود که می خواستپروانـه بــزایــم مــن و پــروانـه بمیرممــن در یتیمم صدفـم سیــنه دریاستبگذار یتـیـــمانه و دردانــه بمیرمبیـگانـه شمـردند مــرا در وطن خـویشتا بی وطن و از هـمـــه بیــگانه بمیرمگو نی زن میــخــانه بـگو جان به لب آورتا با تـب و لب بــر لب جــانــانه بمیرمآن سلسله ی زلـف که زنار دلم بوددر گردنم آویز که دیــــــوانه بمیرمایـن دیـر مغـان ته چــک ایران قدیـــــم استاینجاست که من بی چک و بی چانه بمیرمدر زنــدگی افســـانه شـــدم در هـــمه آفاقبگذار که در مرگ هـم افسانه بمیرمدر گوشـــه ی کاشانه بســـی سوختـــماما آن شمــع نبــــودم که به کاشانه بمیرم
MORE FROM ARTIST
آهنگهای دیگر پیوند
نظرات درباره این اثر
0 دیدگاه ثبت شده است